آنيتا ثمره عشق مامان و بابا (آنیتا فرشته ای از جنس آسمان)

  عجیب دلم میگیره از اینکه روز به روز داشته هایم تبدیل به نداشته هایم می شود از شهرامی که داشتم و الان با تمام وجود احساس می کنم ندارم تنها بسنده ام به نوشتن است و اشک ریختن مستاصل بودن را به معنای واقعی در من معنا کرده اند تا حالا حس وجود یه تکیه گاه برای خستگی ها ،گریه ها ،دلتنگی ها برایم کافی بود الان تنهای تنهایم چه کسی میفهمد این همه حس تنهاییم را هیچ انگیزه ای برای زندگی ،نفس کشیدن هیچی پوچِ پوچِ پوچم حتی اوج بیماری آنیتا به هیچکس هم نمیتوانم بگویم در این دل که نه بقچه ی غم چه میگذرد تنها ماسک خنده ای بر لب دارم مبادا کسی متوجه شود وبرای غصه هایم غصه دار شود تنها د...